شب يلدا  مبارك  

خدا را وقت تنهايي صدا كن ،

در آن حالت كه اشكت ميچكد گرم ،

غنيمنت دان و مارا هم دعا كن

التماس دعا

دیشب من بودم وشب بود و یاد تو،

  ومرا در دوردست خودم تنها گذاردند
گفتم:
چقدر احساس تنهايي مي‌كنم
گفتي: فاني قريب
من كه نزديكم
گريستم و گفتم :
"الهي و ربي من لي غيرك"
گفتي: "اليس الله بكاف عبده"
خدا براي بنده‌اش كافي نيست؟

جویبار لحظه ها جاری است

چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب وندر آب بیند سنگ

دوستان و دشمنان را می شناسم من

زندگی را دوست می دارم

مرگ را دشمن

اما وای! با که باید گفت این؟ من دوستی دارم که از او به دشمن باید التجاء بردن

جویبار لحظه ها جاری است

                                                                              ( مهدی اخوان ثالث

من دراين كلبه خوشم

  تودرآن اوج كه هستي خوش باش

من به عشق توخوشم

تو به عشق هر كه هستي خوش باش....

یا نه، ویرانه کنی ساخته دنیا را

گفتم ای عشق چه بر روز تو آمد امروز

که به تشویش سپردی شب عاشق ها را

حیف از امروز که بی عشق به شب آمد

ای عشق کاش خورشید تو آغاز کند فردا را 

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه... مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده

دوستان واقعی جواهراتی هستند گرانبها که بدست آوردنشان سخت و نگه داشتنشان سخت تراست.

جیر جیرک به خرس گفت دوستت دارم. خرس گفت الان وقت خواب زمستونیمه بعد صحبت میکنیم خرس رفت خوابید ولی نمیدونست که عمر جیرجیرک فقط۳روزه.

با نگاه به درون قلبت درخواهی یافت که عامل شادی بخش تو،همان عامل حزن انگیز نیزهست...

هنگاهی که سرشار از اندوه هستی ، باز هم نگاهی به درون قلبت بینداز ، خواهی دید که در

 حقیقت برای چیزی گریه میکنی که مایه سرخوشی ات بوده..

                                        و بر آن نور خدا می تابد      

                                  باغ ابری دارم 

                         پره از شبنم عشق  

                    پره از رازو نیاز

          دل رویایی من  

 به کجا مینگرد؟

خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم.

خدا گفت پس مخوای با من گفتگو کنی؟

گفتم: اگر وقت داشته باشید.

خدا لبخند زد.

:چه سوالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟

-چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند؟

خدا پاسخ داد...

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند.

این که سلامتشان را صرف بدست آوردن پول می کنند

و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند.

این که با نگرانی نسبت به آینده

زمان حال فراموششان می شود.

آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه در حال.

این که چنان زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد

وچنان می میرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

بعد پرسیدم...

به عنوان خالق انسان می خواهید آنها چه درس هایی از زندگی را یاد بگیرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد.

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد

اما می توان محبوب دیگران شد.

یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد

بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد

یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می توانیم در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم

و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد

با بخشیدن بخشیدن یاد بگیرند.

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا" دوست دارند

اما بلد نیستنداحساسشان را ابراز کنند یا نشان دهند

یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند

و آن را متفاوت ببینند

یادبگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند

بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند

و یاد بگیرند که من اینجا هستم

همیشه...

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم

با اشک تمام کوچه را تر کردم

ان شب که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگیم را به تو باور کردم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

                                                  می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

                                                  سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

                                                        زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

                                                       طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم

                                                      شمع هر جمع مشو  ور نه بسوزی ما را

                                                         یاد هر غوم مکن تا نروی از یادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد بر افروز که از سرو کنی آزادم

                                                      رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

                                                     تا بخاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

من از آن روز که در بند تو ام آزادم

                                       تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشت          

                                       باز مشتاق کمانخانه ی ابروی تو بود

هم عفا الله زصبا کز تو پیامی میداد         

                                       ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت

                                        فتنه انگیز جهان غمزه ی جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم

                                        دام را هم شکن طره هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من

                                     که گشادی که مرا بود ،زپهلوی تو بود

 بوفای تو که بر تربت حافظ بگذر

                                     کز جهان میشد و در آرزوی روی تو بود

طره ی پریشانش دیدم و به دل گفتماین همه پریشانی بر سر پریشانی

بی وفا نگار من می کند به کار من    خنده های زیر لب عشوه های پنهانی

دین و دل به یک دیدن باختیم خرسندیمدر قمار عشق ایدل کی بود پشیمانی

خانه ی دل مارا از کرم عمارت کن    پیش از اینکه این خانه رو نهد به ویرانی

ما سیه گلیمان را جز بلا نمی شاید       بر دل بهایی نه هر بلا که بتوانی

                                              شیخ بهایی

من دلم مي خواهد
خانه اي داشته باشم پر دوست
کنج هر ديوارش
دوستهايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو
هر کسي مي خواهد
وارد خانه پر عشق و صفاي من گردد
يک سبد بوي گل سرخ
به من هديه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوي دلهاست
شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي کوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم اي يار
خانة ما اينجاست
تا که سهراب نپرسد ديگر
خانة دوست کجاست؟

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم

که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

همه در چشمه ی مهتاب غم از دل شویند

امشب ای ماه تو هم از طالع من غمگینی

کی براین کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد

....ای پرستو که پیان آور فروردینی....

شهریارا اگر آییین محبت باشد....

چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی !!!

خبر آمد خبری در راه است............

 سر خوش آن دل که از آن آگاه است

 شاید این جمعه بیاید..شاید.........       

دل از سنگ باید که از درد عشق
ننالد خدایا دلم سنگ نیست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
که جز غم در این چنگ اهنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود
مرا بانگ این چنگ خاموش کرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
که آهنگ خود فراموش کرد

نمی دانم این چنگی سرنوشت
چه می خواهد از جان فرسوده ام؟
کجا می کشانندم این نغمه ها؟
که یک دم نخواهند آسوده ام

دل از این جهان بر گرفتم ..دریغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در این واپسین لحظه ی زندگی
هنوزم در این سینه یک آرزوست:

دلم کرده امشب هوای شراب
شرابی که از جان بر آرد خروش
شرابی که بینم در آن رقص مرگ
شرابی که هرگز نیایم به هوش

مگر وا رهم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ این چنگ را
همه زندگی نغمه ی ماتم است
نمی خواهم این ناخوش آهنگ را

خواجه عبد الله انصاری

ای عزیز! عمر را به نادانی به آخر مرسان. بیاموز و بیاموزان

علم اگر چه دور باشد بطلب..... کم گوی و گم خور و کم خفت باش

در سختی ها صبر پیشه گیر. بر شکسته و گریخته و گذشته افسوس مخور

به آنچه در دست داری شادمان باش و آنچه از دستت رفت ،غم و دریغ مخور

در سخن صواب اندیش باش، کسی را به افراط مگوی و مستای،گرچه زیان افتد

از برای اندک چیزی خود را بی قدر مکن اگر صلح بر مراد نرود آماده جنگ باش

بر اندک خود قانع مباش. در مهمات ضعیف رای و سست همت مباش. حرمت را به از مال دان

از آموختن علم و پیشه عار مدار. جمع مال را اقبال دان و خرج نا کردنش را ادبار...

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

تابی خبر بمیرد ٬ در درد خود پرستی

عاشق شو ٬ ارنه روزی کار جهان سر آید

نا خوانده نقش مقصود از کاگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت ٬ در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست مارا

         

تا کی کند سیاهی ٬ چندین دراز دستی

در گوشه ی سلامت مستور جون توان بود

تا نرگس تو با ما گوید ٬ رموز مستی

آن روز دیده بودم ٬ این فتنه ها که برخاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ

چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

زندگی مرا آموخت

در خود فرو بردن را همچون خاک

آموخت صبور بودن را چون سنگ

آموخت مهر ورزیدن را چون باران

من آموختم که در سکوت لاجوردی دریا چشمانم

غمها را زیر امواج و طغیان ها بپوشانم

آموختم آنچه را می آموزم همچون باد از دست ندهم

عشق يعني درد و دل يعني صفا

دل من می ترسید

من گمان می کردم

تا همین جا کافی است

همه از عشق سخن می گفتند

زمزمه می کردم

پل که پشت سر من می ریزد...

پس چرا باید رفت؟؟؟

روز و شب غصه من ابر بارانی فردا بودش

چتر من باز نشد...

لطف باران که نذاشت

گریه ی تلخ مرا گوش کنند

همه ی دلخوشی ام

چند خطی شعر است

من کمی دلگیرم

همه ی ادم ها به دلم می خندند

همه سنگی دارند

که نشان می گیرند

قلب یکدیگر را

غیبت من شاید از سر دلتنگی است

جند سالی است که من منتظرم

پشت در جای دو کفشی مانده

زمزمه می کردم

پل که پشت سر من می ریزد...

پس جرا باید رفت؟؟؟

آب مي‌خواهم سرابم مي‌دهند                        عشق مي‌ورزم عذابم مي‌دهند

خود نمي‌دانم كجا رفتم به خواب                      از چه بيدارم نگردي آفتاب؟

  خنجري بر قلب بيمارم زدند                     بيگناهي بودم و دارم زدند . .

شاید آروم بگیرم

بگیرم دستاتو تو دستهام

دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریا می دوخت
و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد
و پري دلم را با وجود خود خالي
دلم برای کسی تنگ است
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
دلم برای کسی تنگ است
که بیاید
و به هر رفتنی پایان دهد
دلم برای کسی تنگ است
که آمد
رفت
...... و پایان داد
کسی ....
کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود...

یادته بهم گفتی که شب بی اعتباره ...

                        بودن و نبودنش فرقی نداره ...          

تو قسم خورده بودی با من می مونی ...

دیگه اسمت واسه من یه یادگاره ...

خاطرات عشق پاره تو دلم چه موندگاره ...

قاب چشمای سیاهت عمریه که رو دیواره ...

تو شبای بی ستاره دل من هواتو کرده .

که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم .

سريع از کنار مرداب دور شدم . حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم

دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم

وحالا مي فهمم گل نيلوفر مغرورنيست اون خودشو وقف مرداب کرده ....

يه قاصدك كه با خودش عطر تن تو داره

بياد و همراه خودش تو اين شباي گريه

خورشيد چشماي تورو تو آينه بياره

بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ

بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل

يه نيمه جونم تو بيا كه از تو جون بگيرم

يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشون بگيرم

حالا كه تموم لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد

واي از اين لحظه هايي كه توي انتظارت اين دل بي تو سر كرد

تو مثل يك معجزه حقيقي

تو لحظه هاي بيم و نااميدي

كه در غروب آخرين دقايق

از آسمون به داد من رسيدي

من آخرين اميد اين نگاهو

به لحظه ي اومدن تو بستم

بيا كه در نهايت صداقت

به انتظار ديدنت نشستم

در این سیاهی و سردی بسان آتشگاه               همیشه گرمم همواره روشنم با عشق

همین نه جان به ره دوست میفشانم شاد    به جان دوست که غمخوار دشمنم با عشق

به دست بسته ام ای مهربان نگاه نکن             که بیستون را از پا در افکنم با عشق

دوای درد بشر یک کلام باشد و بس              که من برای تو فریاد میزنم : با عشق

خدایا ...!

من در این سکوت سنگین و مطلق شب به آستان تو آمده ام

آنقدر نیازمندم که یارای گفتنم نیست

آنقدر غرق دریای تمنایم که دلم را فراموش کرده ام

آنقدر اسیر مشتی خاکم که راه آسمان را گم کرده ام

امشب آمده ام اما نه مثل هرشب... کوله بارم پر از گناه و دستهایم خالی

من از تو می خواهم ... بر حال پریشمانم رحم کنی و به من از لطف خویش نظر کنی

چشمهایم من ملتمسانه امیدوار به چشمهای توست                              

لطفی کن وره به دلنوازانم  ده

از مدرسه و خانقهم باز رهان

مجنون کن وخاطرپریشانم ده

از غم دوست در این میکده  فریاد  کشم

دادرس نیست که درهجررخش داد کشم

سالها میگذرد ،  حادثه ها می آید

انتظار فرج  از نیمه خرداد  کشم

کاش وقتی ارزویی می کنیم

ازدل شفاف مان هم ردشود

مرغ امین هم ازانجابگذرد

حرف های قلبمان رابشنود

يه قاصدك كه با خودش عطر تن تو داره

بياد و همراه خودش تو اين شباي گريه

خورشيد چشماي تورو تو آينه بياره

بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ

بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل

يه نيمه جونم تو بيا كه از تو جون بگيرم

يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشون بگيرم

حالا كه تموم لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد

واي از اين لحظه هايي كه توي انتظارت اين دل بي تو سر كرد

تو مثل يك معجزه حقيقي

تو لحظه هاي بيم و نااميدي

كه در غروب آخرين دقايق

از آسمون به داد من رسيدي

من آخرين اميد اين نگاهو

به لحظه ي اومدن تو بستم

بيا كه در نهايت صداقت

به انتظار ديدنت نشستم

گفتا چه کار بهتر از انتظاره جانان  

  من راه وصل خود را بر روي نو نبستم
گفتم ببخش جرمم اي رحمت الهي                        
شرمنده تو بودم شرمنده تو هستم              

گفتا هزار نوبت از جرم تو گذشتم   
پرونده تو ديدم ، چشمان خود ببستم                  

من که با تو رازهاي عشق را از بر شدم ،  بغض تلخ چشــمهايم را چـرا بـاورنکــرد ؟

مثنوي هايم به وزن واژه هايت شعر شد ، قلب تو تک بيتي از شـعر مـرا باورنکــرد ؟

در تب و تاب وجودم يک هـراس تازه بود ، هم نفس با ژالـه هـا بودم چـرا باورنکرد ؟

لحظه هاي بي قرار آشنايي ياد باد ...          اي دريغـا راز چشمان مـرا باور نکـرد ...

                                شب سیاه قصه را هوای تو ســـــحر کند

 بــاور ما نمی شود ،  در سر مــا نمی رود

                                از گـــــــذر سینه ما یــــار دگر گذر کند

 شکوه بسی شنیده ام ؛    از دل درد کشیده ام

                               کور شوم جز تو اگر زمزمه ای دگر کنم

 چـــاره کار ما تویی ؛   یـاور و یـار ما تویی

                               از تــو حـذر نمی کنم سایه مگر سفر کند

 مقصد و مقصودم تویی ؛ معبد و معبودم تویی

                              توبه نمی کند اثـــر ؛ مرگ مگر اثـر کند

                                                 مـــــــــرگ مـــــگر اثـــــر کند...

چه کسی میگوید که عشق زیباست

سوگند به نام عشق که عشق استخوانهایم را در هم شکست  بر زمینم کوباند

ومحتاجم کرد که تا کنون ندانستم که چه دردیست این  درد عظیم

سوگند به کائنات ٫ سوگند به آسمان وسوگند به پادشاهی ملک هستی که دردی سخت تر

و طاقت فرسا تر از درد عشق در زمین نیست و نخواهد بود

سوگند به لیلی ٫ به فرهاد ٫ به مجنون و به شیرین که این درد را خواهانم تا رمقی

در تن دارم

سوگند به آن چه در زمین و آسمان است و سوگند به آنچه که تو آفریدی و نامش را عشق

نامیدند یک بار برای همیشه عاشق خواهم بود ٫ یک عشق برای همیشه

سوگند به نام  عشق که عشقم را به هیچ دری نخواهم باخت و با هیچ بهشتی...

سوگند به نام نیلوفری اش به پاکی نیلوفرانه و به لطافت گل نیلوفر که سرزمینم همیشه نیلوفری  خواهد ماند

ميدونيدامروز چه روزيه؟امروز روزخيلي خوب وعزيزيه

روزي كه خداوندخوب ومهربون زمين روخلق كرد.خلقت زمين اززيردريا

واولين جايي كه اززيردريابيرون امدمكه بود

دراين روزاعمالي سفارش شده كه انجام ان بسيارمفيدوسودمندبوده كه بامراجعه به

كتاب مفاتيح الجنان ميتوانيدانرامشاهده نماييد وانشاءالله به حوائجتان برسيد

يكي ازاين اعمال غسل روز دهوالارض است يعنى روز بيست و پنجم ذى القعده البته

اين غسل بايد به رجاء ثواب انجام شود نه به نيت ورود.

            دوستان گلم التماس ۲آ

بیا و از سخن عشق دفتری بگشای

کبوتران نفس بسته را پری بگشای

                                           اسیر رشته ی یأسند مرغکان امید

                                            گره زبال شکیب کبوتری بگشای

مهدي جان !ادينه اي ديگرامدوبازتونيامدي.گل زيباي نرگس!باغچه دل

رااب وجاروكردم به اميد ديدن گل رويت اما اين جمعه نيزبگذشت وتو......

ای مهربان خدای!

  گم گشته ام تو بودی و کردم چودیده  باز

 دیدم به آسمان وزمین وبام ودر

 تابنده نور توست

 هر جا ظهورتوست

 دیدم به هیچ نقطه تهی نیست جای تو

 خوش می درخشد از همه سو جلوه های تو

 ای نازنین خدای!

 درقلب من تبی است گدازان ودردناک

 احساس می کنم که به کانون جان من

 سوزنده آتشی است که سرمی کشد به اوج

 احساس می کنم عطشی مست و بی قرار

 اندرفضای هستی من می دود چو موج

 این سوز عشق توست،

 در من، چوجان، نهان

 احساس می کنم،

 درمان نسازد این تب من جز دوای تو

 زائل نسازد این عطش، الا لقای تو

 ای مهربان خدای!

 تو، راز جان مایه ی سرمستی منی

 تو هستی منی

 درعمق فکروپرده ی جانم تویی،تویی

 آرام دل،فروغ روانم تویی،تویی

 هرجا نگاه می دود،آنجا نشان توست

 روشنگر وجود رخ دلستان توست

***ای خدای با کرامت! با فضلت با ما مدارا کن نه با عدلت***

                           *،*،*،*،*،*،*التماس دعا*،*،*،*،*،*،

 آغوشت را باز کن خیلی وقت است خودم را در شانه های بی کسی گم کرده ام...از سر شب ابرهاي سياه و نبودن باران آزارم مي دهد پشت پنجره نيستم باز كردم پنجره را و تو را نفس مي كشم و غم دوريت را با هق هق هايم سر مي دهم و زندگي را با آه سردي مي نوازم پنجره را مي بندم نگاهم پشت پنجره مي ماند سكوت مي كنم و مي چكم بر پرده هاي ايستاده بر پنجره .              

                                 پایان کسی باش که در فکر تو باشد         

هيچکس اشکی برای ما نریخت ... هر که با ما بود از ما می گریخت ...

چند روزی ست حالم دیدنیست... حال من از این و آن پرسیدنیست...

گاه بر روی زمین زل می زنم... گاه بر حافظ تفال می زنم...

 حافظ دیوانه فالم را گرفت... یک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زیاران چشم یاری داشتیم... خود غلط بود آنچه می پنداشتیم