هر کسی دوتاست ...
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ... ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور ...
اما کسی را نداشت ...

و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند ...
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود ...
و با نبودن چگونه توانستن بود ... ؟
و خدا بود و با او عدم بود
و عدم گوش نداشت ...

حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم ...

و حرفهایی است برای نگفتن ...

حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند ...
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت ...
درونش از آنها سرشار بود ...
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ... ؟

و خدا بود و عدم ...

جز خدا هیچ نبود ...
در نبودن ، نتوانستن بود ...
با نبودن نتوان بودن ...
....
....                                           

و خدا تنها بود ...

هر کسی گمشده ای دارد

و خدا گمشده ای داشت ...