نیلوفرانه

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم

با اشک تمام کوچه را تر کردم

ان شب که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگیم را به تو باور کردم

صبر کن عشق زمینگیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر به کجا، قدر دگر صبر بکن

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

تو اگر کوچ کنی بغض خدا می شکند

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را می برد

خنده کن، عشق نمک گیر شود بعد برو

خواب دیدی که شبی از راه سوارت آمد

باش ای نازنین... باش ای مهربون...

باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو....

+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 15:45 توسط نیلوفر |

JavaScript Codes

		نیلوفرانه
		(صمیمی×بی ریا×مهربان)

HOMEPAGE	E-MAIL