در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد در قفس جان دادم و صیاد آزادم نکرد ضربه مردم چنان از زندگی سیرم نمود آرزوی مرگ کردم ، مرگ هم یادم نکرد !!! ******* یک روز رسد غمی به اندازه کوه یک روز رسد نشاط به اندازه دشت افسانه ی زندگی چنین می باشد در سایه کوه باید از دشت گذشت !!!
+
نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت 19:15 توسط نیلوفر
|
